uznając produkcję własnej broni za nieperspektywiczną i przygotowując się do produkcji broni radzieckiej.
W 1956 r. w ramach programu „Koště” (pol. Miotła) powrócono jednak do koncepcji opracowania własnego karabinka, jednak dostosowanego do radzieckiej amunicji 7,62 × 39 mm wz. 43. Ponadto program zakładał zbudowanie karabinka o masie nie większej niż 2,7 kg i długości nie większej niż 850 mm. Głównym konstruktorem nowej broni został Jiří Čermák, który postanowił opracować karabinek z ryglowaniem zamka wykorzystującym rygiel wahliwy (taka konstrukcja pozwalała skrócić drogę suwadła i w rezultacie skrócić komorę zamkową). Napotkano jednak istotny problem w postaci nie udostępniania przez ZSRR projektu własnej amunicji pośredniej (miała ona status tajnej). Dlatego też skoncentrowano się na powróceniu do amunicji 7,62 × 45 mm (przy jednoczesnym założeniu przekonwertowania broni do 7,62 × 39 mm w razie odtajnienia radzieckiego naboju).