Głosować mogli tylko aktywni obywatele. Byli nim tylko mężczyźni w wieku, w którym zdolni byli oni do służby wojskowej. Mężczyźni niepełnoletni (młodsi niż 18 lat) i zbyt starzy na służbę wojskową, byli obywatelami biernymi. Kobiety urodzone z Ateńczyków również miały status obywatelek bez praw politycznych. Łącznie uprawnionych było ok. 30 tys. osób. Kobiety, dzieci oraz niewolnicy nie mieli prawa głosu. Prawem głosu nie dysponowali także metojkowie. Istniało kilka przepisów i ograniczeń dotyczących władzy zgromadzenia, z wartym odnotowania Graphe Paranomon (także ustalonym przez zgromadzenie), które nie pozwalało na przyjęcie prawa sprzecznego z innym. Demokracja dla Ateńczyków znaczyła równość w podejmowaniu decyzji, nie zaś wybór osób (demokracja pośrednia). Przeciwnicy demokracji nazywali ją czasami ochlokracją (gr. ochlos – tłum, motłoch), co odnosi się szczególnie do jej formy późniejszej (zdegenerowanej), po Peryklesie. Takiej krytyki dokonywał chociażby Arystoteles w swojej Polityce.
Zgromadzenie Ludowe Zgromadzenie Ludowe (Ekklesia) to centralny organ demokracji ateńskiej. Zajmowało się wszystkimi sprawami kluczowymi dla polis. Rocznie odbywało się 30–40 zgromadzeń (sesji).