Karaiby Saint-Barthélemy znajdowało się pod władzą szwedzką w latach 1785–1878 ze statusem wolnego portu. Stolica wyspy, Gustavia, została tak nazwana właśnie przez Szwedów.
Gwadelupa pozostawała pod administracją szwedzką piętnaście miesięcy, od 1813 do 1814 roku. Wyspa, jako posiadłość napoleońskiej Francji, dostała się w ręce szwedzko-brytyjskie w wyniku walk. Na mocy traktatu paryskiego z 1814 Szwedzi zwrócili wyspę Francji.
Działalność osadnicza na innych terenach Przybysze ze Szwecji, mimo utraty własnych kolonii, kontynuowali osiedlanie się w Nowym Świecie. Najwięcej imigrantów z tego skandynawskiego kraju przybyło do Stanów Zjednoczonych między drugą połową XIX wieku a początkiem XX stulecia. Szacuje się, iż osiedliło się tu wówczas około 1 300 000 Szwedów. Obecnie pochodzenie szwedzkie deklaruje około 4 390 058 mieszkańców USA.
Szwedzi osiedlali się również w Ameryce Południowej. Zwłaszcza w Brazylii, w czasach gdy rządy sprawował tam cesarz Piotr II, który był bardzo przychylny przybyszom z Europy. Najwięcej Szwedów osiedlało się wówczas w miastach Joinville i Ijui. Pod koniec XIX wieku duży napływ imigrantów ze Szwecji przeżyła argentyńska prowincja Misiones. Kolonizacja Argentyny dała początek społeczności Argentyńczyków pochodzenia szwedzkiego, która obecnie liczy około 175 000 osób.
Przypisy
Kategoria:Osadnictwo Kategoria:Historia kolonialna Szwecji