W okresie od 1 sierpnia 1942 r. do 15 sierpnia 1943 r. w KL Ravensbrück przeprowadzano zbrodnicze doświadczenia pseudomedyczne na więźniarkach – w większości młodych Polkach. Operacjom kości, mięśni lub nerwów poddano 86 więźniarek, w tym 74 Polki, przy czym wiele z tych, które przeżyły, zostało kalekami. Więźniarkom wstrzykiwano również bakterie. Od 120 do 140 kobiet narodowości romskiej i Sinti poddano sterylizacji.
Kobiety umierały z wycieńczenia, głodu i przepracowania, a niezdolne do pracy lub skazane na karę śmierci rozstrzeliwano, uśmiercano zastrzykami dosercowymi z fenolu lub w inny sposób. Pod koniec roku 1944 została oddana do użytku komora gazowa, w której uśmiercono od 2,2 do 6 tys. osób, jednak sporadyczne selekcje miały miejsce już od końca 1941 r., kiedy to 1600 osób wysłano do ośrodka leczniczo-opiekuńczego w Bernburg-Saale, gdzie uśmiercono je w komorze gazowej. Później w tym samym celu wysyłano więźniarki do Hartheim-Linz oraz do Majdanka. Początkowo śmiertelność była na poziomie 24% i zwłoki palono w krematorium w pobliskim Fürstenbergu, lecz jej ciągły wzrost doprowadził do zbudowania w 1943 r. własnego krematorium.