Figura św. Jana Nepomucena stoi przy posesji nr 32 w Radochowie. Na gruszkowatym cokole znajdują się rok 1734 na fryzie oraz herb fundatora hrabiego von Neyhausa z napisem poniżej w j. (pol. wybudował za wyleczenie hrabia von Neyhaus) zawierającym chronostych MDCCXVVVVII(Y/II) = 1734.
thumb|Wejście do Jaskini Radochowskiej thumb|Izba regionalna w Radochowie, w osadzie Skowronki Jaskinia Radochowska, położona za górą Cierniak, w dolinie potoku Jaskiniec, u stóp Bzowca (Góry Złote), położona jest Jaskinia Radochowska, odkryta w II poł. XVIII w. Do 1966 (do odkrycia Jaskini Niedźwiedziej) największa znana jaskinia w polskiej części Sudetów Wschodnich. Posiada (niezbyt bogate) nacieki wełniaste, kaskadowe i draperie oraz ślady stalaktytów i stalagmitów. Pierwsza wzmianka o jaskini pochodzi z 1757. Już wkrótce potem stała się popularnym celem wycieczek kuracjuszy z Lądka-Zdroju i turystów. Z powodu licznego odwiedzania została dość mocno zniszczona – o dawnej świetności świadczą inne jej nazwy: Reyersdorfer Tropfsteinhöhle – „Radochowska Jaskinia Naciekowa” czy „Grota Stalaktytowa”. Jest to jedna z największych i najlepiej poznanych jaskiń w Sudetach o długości 265 m. Wewnątrz znaleziono m.in. kości niedźwiedzia jaskiniowego, hieny jaskiniowej, dzikiego konia, nosorożca włochatego.