Główne odwodnienie jaskini stanowi tzw. „wywierzysko” Buzgó. W sensie hydrogeologicznym termin wywierzysko (słow. vyvieračka) definiuje się jako „miejsce, w którym ciek znikający pod ziemią wydostaje się z przestrzeni podziemnych i ponownie wypływa na powierzchnię”. Mimo że badania znacznikowe potwierdziły połączenie między dwoma okresowymi ciekami, znikającymi pod ziemią na Płaskowyżu Silickim, a źródłem Buzgó, to jednak na związanej z systemem jaskiniowym odpowiedniej części Płaskowyżu nie stwierdzono występowania stale funkcjonującego cieku znikającego w ponorze. W związku z tym w ujęciu ścisłym wypływu Buzgó nie można zaklasyfikować jako wywierzysko, a jedynie jako źródło krasowe.
Źródło Buzgó wykazuje dużą zmienność natężenia przepływu, co udokumentowano w czasie długoletnich obserwacji. Maksymalne zaobserwowane natężenie wypływu ze źródła wyniosło 1356 l/s, natomiast najmniejsze 5,3 l/s. Podczas wiosennych roztopów oraz intensywnych opadów nadmiar wody często wypływa również przez sztucznie wykonany korytarz wejściowy do jaskini. Wartości te wskazują, że źródło odwadnia silnie skrasowiały masyw skalny, co umożliwia szybki odpływ dużych ilości wód infiltracyjnych. Średni wydatek źródła Buzgó w analizowanym okresie lat hydrologicznych 1958–2009 określono na 56 l/s.