Paul Abraham Dukas (ur. 1 października 1865 w Paryżu, zm. 17 maja 1935 tamże) – francuski kompozytor i nauczyciel muzyki.
Życie i twórczość Dukas pochodził z rodziny francuskich Żydów. Studiował u kompozytorów Théodore’a Dubois i Ernesta Guirauda w Konserwatorium Paryskim, gdzie zaprzyjaźnił się z Claude’em Debussym, wybitnym twórcą impresjonistycznym. W 1888 zdobył drugą nagrodę Prix de Rome za kantatę VellédaTeresa Chylińska, Stanisław Haraschin, Bogusław Schäffer, Przewodnik koncertowy, PWM 1973, s. 227. Po ukończeniu studiów pracował jako krytyk muzyczny i zajmował się komponowaniem.
W swojej twórczości Dukas chętnie czerpał z dorobku romantyzmu oraz ekspresjonizmu. Komponował dużo, ale był perfekcjonistą i większość napisanych kompozycji niezadowolony zniszczył. Przetrwało jedynie kilka.
Pierwszym z ocalałych utworów jest pełna energii Symfonia C-dur (1896), nawiązująca do tradycji Ludwiga van Beethovena i Césara Francka.