od 1947 był w Zakładach dyrektorem technicznym. W 1951 przeszedł do Biura Projektowania Przemysłu Papierniczego w Łodzi. Tamże w charakterze generalnego projektanta prowadził znaczące prace dla rozwoju polskiego przemysłu papierniczego, szczególnie w Fabryce Celulozy w Jeleniej Górze (Zakłady Włókien Chemicznych Chemitex-Celwiskoza) i w swoim dawnym miejscu zatrudnienia Zakładach Celulozowo-Papierniczych we Włocławku, gdzie przyczynił się do uruchomienia oddziału celulozy słomkowej. Z ramienia Biura Projektowania Przemysłu Papierniczego Niwiński prowadził także prace poza krajem, np. w Fabryce Celulozy w rumuńskim Braili.
Ogłosił szereg artykułów fachowych w "Przeglądzie Papierniczym", w którym – będąc znanym z dbałości o poprawność polskiego języka technicznego i terminologii branży papierniczej – redagował ponadto kącik językowy oraz zasiadał w Radzie Programowej tego czasopisma. Był współautorem książek Poradnik papiernika i Produkcja celulozy z drewna. Niezależnie od pracy zawodowej zajmował się działalnością dydaktyczną, we Włocławku uczył w miejscowym Technikum Papierniczym, w Łodzi wykładał na Politechnice. Ponadto udzielał się w Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Przemysłu Papierniczego, w latach 1956–1957 i 1960–1963 pełniąc funkcję wiceprzewodniczącego Zarządu Głównego.