thumb|Południowa część Garbar i Grobla na mapie z 1856 thumb|Garbary widziane z północy – w tle Kościół św. Franciszka Serafickiego Garbary (niem. Gerber) – część Starego Miasta w Poznaniu (w ścisłym rozumieniu), przebiegająca zasadniczo na osi północ-południe, wzdłuż ulicy Garbary.
Etymologia Nazwa jest notowana od XV wieku: Garber-gasse (1436), za Garbari iacente (1443), platea Cerdonum (1465), na Garbarach (1564). Pochodzi od wyrazu garbarz, czyli rzemieślnik wyprawiający skóry.
Historia Garbary zlokalizowane były w średniowieczu pomiędzy wschodnimi murami Poznania a Chwaliszewem. Stanowiły wąską, długą osadę służebną. Dzieliły się na trzy części, które częściowo rozróżniano jeszcze po II wojnie światowej: północną (Tama Garbarska) – rejon pomiędzy ul. Estkowskiego a stacją Poznań Garbary (dawniej Poznań Tama Garbarska). Tutaj znajdują się m.in. Grochowe Łąki, środkową (właściwe Garbary, tzw. Wielkie) – od ul. Estkowskiego do Placu Bernardyńskiego, południową – poniżej Placu Bernardyńskiego, częściowo utożsamiane z Piaskami.