dano mu 14 dni na opuszczenie Rzeszy.
Rosenfeld skorzystał z jedynej nadarzającej się możliwości ucieczki z hitlerowskich Niemiec, jaką był wówczas statek płynący do Szanghaju. Tam, na osiedlu zamieszkanym przez europejskich Żydów na obszarze dzielnicy cudzoziemskiej otworzył praktykę lekarską. W szanghajskiej kawiarni „Fiaker” poznał Song Qingling, wdowę po Sun Jat-senie.
W Szanghaju nawiązał kontakt z chińskimi komunistami i postanowił włączyć się w walkę z Japończykami. W 1941 w porozumieniu z Shen Quishenem przedostał się na kontrolowaną przez komunistów północną część kraju, by służyć jako lekarz. W 1947 objął stanowisko ministra zdrowia w tymczasowym rządzie rewolucyjnym.
Po zwycięstwie chińskiej rewolucji Rosenfeld powrócił w 1950 do Wiednia. Nie znalazł jednak w mieście dawnych znajomych, w dodatku mocno podupadł na zdrowiu. Latem w 1951 wyjechał do Izraela, gdzie podjął pracę w szpitalu w Tel-Awiwie. Długo oczekiwał na wizę do Chin, którą otrzymał na początku 1952. Nie zdążył jednak wyjechać, gdyż 22 kwietnia zmarł na zawał serca.