Obozy karne znajdowały się w Făgaras i Braszowie.
Granicę węgierską do końca października 1939 przekroczyło 40 382 żołnierzy (w tym około 5400 generałów i oficerów), których rozmieszczono w obozach w Balatonboglár, Balatonföldvár, Dömös, Eger, Komárom, Nagycenk, Ostrzyhom, Sárvár i Tápiógyörgye, a ponadto w obozach karnych w Nagykanizsa, Gunt, Siklós i w cytadeli budapeszteńskiej.
Na Litwie internowano około 13 000 żołnierzy, w tym 1000 generałów i oficerów. Byli przetrzymywani w obozach w Olicie, Połądze i w fortach pod Kownem.
Wreszcie na Łotwie znalazło się 1315 żołnierzy, w tym 176 oficerów, których internowano na terenach koszar.
Do wszystkich tych krajów trafiło również kilkadziesiąt tysięcy cywilnych uchodźców, głównie przedstawicieli władz i ich rodzin.
ZSRR
Po 17 września 1939 roku w Związku Radzieckim znalazło się ponad 200 000 jeńców polskich. Większość szeregowych żołnierzy została po jakimś czasie zwolniona do domów (łącznie z prawem dwustronnego przekraczania ówczesnej granicy radziecko-niemieckiej), natomiast oficerów, policjantów i inne osoby o wyróżniającym się statusie społeczno-prawnym (łącznie około 22 000), zatrzymano w specjalnych obozach NKWD.