Do jego sukcesów w turniejach międzynarodowych należały m.in.: II m. w San Benedetto del Tronto (1958), I m. na Malcie (dwukrotnie – 1958, 1959), I m. w Kilonii (1961), III m. w Arlesheim (1961, za Maxem Blauem i Andreasem Dücksteinem), II m. w Reggio Emilia (1961/62, za ), I m. w Amsterdamie (1963, turniej IBM–B), I m. w Beverwijk (1964, turniej Hoogovens–B), IV m. w Amsterdamie (1964, turniej IBM, za Bentem Larsenem, Janem Heinem Donnerem i Andreasem Dücksteinem), I m. w Starym Smokovcu (1969), IV m. w Maladze (1974, za Arturo Pomarem Salamanką, Lajosem Portischem i Levente Lengyelem), dz. III m. w Płowdiwie (1976).
W turniejach startował do późnej starości, m.in. w 1991 r. zdobył 6⅛ pkt (w 11 partiach) w międzynarodowym turnieju Statisztika w Budapeszcie.
W 1961 r. Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała mu tytuł mistrza międzynarodowego, natomiast w 1992 r. otrzymał honorowy tytuł arcymistrza za wyniki osiągnięte w przeszłości.
Według retrospektywnego systemu Chessmetrics, najwyższy ranking osiągnął w lutym 1965 r., z wynikiem 2575 punktów