Ze względu na swą wiedzę w dziedzinie artylerii natychmiast stał się faworytem sławnego korsarza, a wkrótce po zdobyciu wiedzy żeglarskiej objął dowodzenie brygantyną, której (po kilku zwycięskich eskapadach) został właścicielem. Nieco później Turgut został kapitanem galeoty, którą uzbroił w najnowocześniejsze działa owej epoki. Operował głównie na wschodnich akwenach Śródziemnomorza, atakując szlaki żeglugowe łączące Wenecję z egejskimi wyspami będącymi częścią Republiki.
W roku 1520 przyłączył się do Hayreddina Barbarossy, który został jego opiekunem i najlepszym przyjacielem. Turgut wkrótce awansował obejmując stanowisko zastępcy Barbarossy i dowódcy flotylli 12 galeot. W 1526 zdobył forteczkę na przylądku Passero na Sycylii. W latach 1526–1533 kilkakrotnie napastował wybrzeża sycylijskie i neapolitańskie, gdzie atakował statki utrzymujące łączność pomiędzy Hiszpanią i Włochami. W maju 1533, dowodząc czterema fustami i osiemnastoma barkami, Turgut Reis zagarnął u wybrzeży Eginy dwie weneckie galery.
W czerwcu i lipcu 1538, gdy współdziałał z Barbarossą przeciw Andrei Dorii na Adriatyku, zdobył kilka fortec nadmorskich w dzisiejszej Albanii, a także w Zatoce Ambrakijskiej i na wyspie Leukada.