Używa kontrastów na skalę nieznaną dotąd innym malarzom. Obok zrównoważonych postaci, stojących twardo na ziemi mamy sylwetki uchwycone w ruchu, obok stref silnego światła - strefy zaciemnione, obok zdecydowanego realizmu – idealizm. Niewątpliwie zamiłowaniu do dużych kompozycji towarzyszy również upodobanie do precyzyjnego określania szczegółu.
Wydaje się być malarzem najsłabiej z twórców niderlandzkich związanym z "devotio moderna".
Tryptyk Portinarich
Jego najsłynniejszym dziełem (oraz jedynym niebudzącym wątpliwości co do autorstwa) pozostaje znajdujący się w Uffizi Tryptyk Portinarich, przedstawiający Adorację Dzieciątka (1476-79, zwany też Pokłonem pasterzy). Tryptyk został zamówiony przez bankiera Medyceuszy Tommasa Portinariego dla kościoła Sant'Egidio przy szpitalu Santa Maria Nuova we Florencji. Na tryptyku van der Goesa wzorował się Domenico Ghirlandaio, malując swoją Adorację Dzieciątka.