butelkę Nansena. Stwierdzono m.in. że Morze Arktyczne ma kilka tysięcy sążni głębokości i jest całkowicie pozbawione wysp, tym samym nie potwierdzając teorii o tym, że na północy znajdują się duże obszary lądu.
Po zakończeniu wypraw polarnych, poświęcił się działalności naukowej i na rzecz uniezależnienia się Norwegii od Szwecji – w niepodległej Norwegii objął funkcję posła w Wielkiej Brytanii (1906–1908). Po wybuchu I wojny światowej zaprzestał działalności akademickiej i zaczął starania na rzecz wzmocnienia obronności Norwegii. Od 1920 roku aż do swojej śmierci w 1930 roku przewodził norweskiej delegacji przy Lidze Narodów. Z ramienia Ligi podjął się repatriacji jeńców wojennych, z których wielu było przetrzymywanych w Rosji Radzieckiej, doprowadzając do repatriacji 450 000 więźniów. Od czerwca 1921 roku Wysoki Komisarz Ligi Narodów do Spraw Uchodźców – stworzył specjalny dokument tożsamości – tzw. „paszport nansenowski”, który umożliwił bezpaństwowym uchodźcom ubieganie się o pozwolenie na wjazd do poszczególnych krajów i uzyskanie pomocy. W 1922 roku za swoją pracę społeczną i zaangażowanie otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla.