Stolicy Polski broniły pododdziały Ośrodka Obrony Przeciwlotniczej „Warszawa” (czynna OPL), bierna OPL oraz – do 6 września – Brygada Pościgowa. Naloty na Warszawę były natomiast przeprowadzane przez samoloty niemieckich Luftflotte 1 i Luftflotte 4.

Organizacja obrony przeciwlotniczej Warszawy thumb|Stanowisko przeciwlotniczego ckm wz. 30 w pobliżu Dworca Wiedeńskiego thumb|Samolot myśliwski PZL P.11 z 113 eskadry myśliwskiej. W pierwszych dniach września 1939 na maszynach tego typu spoczywał główny ciężar obrony Warszawy przed nalotami Luftwaffe Zgodnie z przyjętymi jeszcze przed wojną planami, obrona stolicy przed atakami z powietrza dzieliła się na obronę przeciwlotniczą czynną i bierną.

Za obronę czynną odpowiadał Ośrodek Obrony Przeciwlotniczej „Warszawa”. Dowodził nim płk Kazimierz Baran, będący jednocześnie dowódcą 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej im. Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego (1 paplot). Jego zastępcą był ppłk Franciszek Jórasz, a szefem sztabu – mjr Antoni Mordasewicz. Siedziba komendy ośrodka mieściła się w podziemiach Państwowego Banku Rolnego.