W 1940 mianowany biskupem grodzieńskim i baranowickim przez metropolitę moskiewskiego Sergiusza (Stragorodskiego), pełniącego obowiązki patriarchy Moskwy. Rok później został podniesiony do godności arcybiskupa i otrzymał tytuł egzarchy Mińska i całej Białorusi, stojąc na czele Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego. W marcu 1942 sobór duchowieństwa i świeckich, który powołał do życia niekanoniczny Białoruski Kościół Prawosławny, ogłosił go jego zwierzchnikiem z tytułem metropolity. Jednak po dwóch miesiącach, wobec nieprzychylności władz hitlerowskich w sprawie dążeń części Białorusinów do autokefalizacji Kościoła, na własną prośbę odszedł w stan spoczynku. Przebywał w różnych klasztorach na terytorium Białorusi do odwrotu wojsk niemieckich po klęsce na froncie wschodnim. Został wówczas ewakuowany do Niemiec, zamieszkał w Monachium, gdzie skontaktował się z soborem biskupów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji z prośbą o przyjęcie w poczet jego hierarchii. Została ona spełniona;