James Whiteside McCay (ur. 21 grudnia 1864 w Ballynure, zm. 1 października 1930 w Melbourne) – australijski polityk i żołnierz irlandzkiego pochodzenia. W latach 1904–1905 był ministrem obrony Australii. Stanowi stosunkowo rzadki w historii przykład osoby, która najpierw zrobiła karierę polityczną, a dopiero później stała się znaczącym wojskowym.
Życiorys Urodził się w Irlandii jako najstarszy z dziesięciorga dzieci prezbiteriańskiego pastora. Był niespełna dwulatkiem, gdy rodzina wyemigrowała do Australii i osiadła w kolonii Wiktoria. W szkole średniej poznał Johna Monasha, z którym blisko współpracował później w wojsku. Podjął studia na University of Melbourne, ale ich nie ukończył. Podjął pracę jako nauczyciel w szkole podstawowej. W 1885 kupił jedną z prywatnych szkół i zajął się jej prowadzeniem, w czym pomagali mu matka i brat. W 1892 powrócił na uczelnię i uzyskał licencjat, a trzy lata później magisterium z matematyki. W 1896 uzyskał drugi licencjat, tym razem z prawa, a w 1897 magisterium z tej samej dziedziny. Od 1895 prowadził praktykę prawniczą, najpierw samodzielnie, a później wraz ze wspólnikiem.