Potem był kolejno prefektem (ling) powiatu Yanmen, naczelnym komendantem (duwei) z dowództwem nad dywizją (bu) w komanderii Shu (północno-wschodnia część dzis. Syczuanu) oraz pułkownikiem (xiaowei) Wu i Ji w Regionach Zachodnich. Ten ostatni urząd musiał jednak opuścić na skutek doniesień o nadużyciach. W późnych latach 70. został inspektorem (ci shi) prowincji Bing (w przybliżeniu dzisiejsze Shanxi i Shaanxi), a we wczesnych latach 80. wielkim administratorem (tai shou) komanderii Hedong (wschodnia część dzisiejszego Shanxi).
Walki z buntownikami Latem 184 roku Dong Zhuo został wysłany jako Generał Dżentelmenów Domostwa (zhonglangjiang) Wschodu do walki z Żółtymi Turbanami dowodzonymi przez Zhang Jue, nie odniósł jednak sukcesu i na jesieni został zdymisjonowany. Niedługo potem wybuchła rebelia w jego rodzinnej prowincji Liang i został on skierowany do jej tłumienia, jako generał podporządkowany Huangfu Songowi, a potem Zhang Wenowi. Po niemal roku nierozstrzygniętych walk pod koniec roku 185 Dong Zhuo i jego kolega, Bao Hong, pokonali rebeliantów w bitwie pod Meiyang (w pobliżu dzisiejszego Wugong w Shaanxi). Podobno morale buntowników osłabiła gwiazda, która wydawała się spadać na ich obóz.