Podczas europejskiej kolonizacji na Nauru zapanowały europejski tryb życia, zwyczaje i tradycje. Rozprzestrzenienie się chrześcijaństwa doprowadziło do zakazu poligamii oraz, co okazało się już trudniejsze do wprowadzenia, tańców tradycyjnych. Obniżyła się konsumpcja kwaśnego, sfermentowanego wina palmowego, jak również alkoholu. Nauruańczycy zapoznawali się stopniowo z produktami takimi jak chleb, cukier, mąka, ryż, które zaczęto w coraz większym stopniu importować na wyspę. Zmieniały się stopniowo obyczaje, dawne podziały klanowe i decyzje często wydawane w trybie ad hoc zostały zastąpione nowymi rozporządzeniami zarządzonymi przez władze niemieckie. Każdy mieszkaniec wyspy zaczął płacić podatek pogłówny w koprze. Wodzowie każdego z klanu zobowiązani byli do zbierania kopry od swoich ludzi; po dostarczeniu kopry do władz wyspy, wodzowie otrzymywali zapłatę jednej trzeciej wartości w markach niemieckich. W 1890 roku odbył się pierwszy spis powszechny ludności na Nauru – wyspę zamieszkiwało 1294 Nauruańczyków i 24 przybyszy z Wysp Gilberta.