Toni Kukoč, Dino Rađa, Zoran Savić, Duško Ivanović, Žan Tabak, Aramis Naglić i Petar Naumoski.
Wszystko rozpoczęło się od mistrzostwa i pucharu Jugosławii w 1988, a rok i dwa lata później zespół ze Splitu miał na koncie po trzy mistrzostwa i puchary kraju, jeden superpuchar i, co najcenniejsze, dwukrotne zwycięstwo w najważniejszych europejskich rozgrywkach - Pucharze Europy (obecnie Euroliga).
Za drugim razem (1990) jego Jugoplastika w finale pokonała hiszpańską Barcelonę, do której odszedł kilka miesięcy później. Oba zespoły spotkały się w finale euroligowych rozgrywek już rok później, ale tym razem Maljković był po drugiej stronie barykady i z nowym zespołem musiał uznać wyższość swoich byłych podopiecznych. Jugoplastika zatem, już bez niego, wygrała po trzeci z rzędu europejskie rozgrywki koszykarskie.
Maljković się jednak tym nie załamał i skoro nie wyszło mu w Barcelonie, to spróbował swoich sił gdzie indziej. Odszedł do Francji, gdzie przez trzy lata pracował w CSP Limoges - były to obfite w sukcesy sezony, bo jego drużyna, w składzie której był m.in.