Elżbieta Waldeck-Pyrmont (niem. Prinzessin Louise Elisabeth Hermine Erica Pauline zu Waldeck und Pyrmont, ur. 6 września 1873 w Bad Arolsen, zm. 23 listopada 1961 w Bensheim) – księżniczka niemiecka.
Urodziła się jako siódme dziecko i najmłodsza córka księcia Jerzego Wiktora Waldeck-Pyrmont (1831–1893) i jego żony Heleny Nassau (1831–1888), córki Wilhelma Nassau. Była daleko spokrewniona z brytyjską rodziną królewską: przez matkę była potomkiem króla Jerzego II Hanowerskiego. Była siostrą: Księżnej Wirtembergii Marii (1857-1882), żony Wilhelma II Wirtemberskiego Królowej Holandii Emmy (1858-1934), żony Wilhelma III Holenderskiego Księżnej Albany Heleny (1861-1922), żony księcia Leopolda Fryderyka Waldeck-Pyrmont (1865-1946), ostatniego panującego księcia Waldeck-Pyrmont
Małżeństwo i rodzina
3 maja 1900 w Arolsen Elżbieta wyszła za mąż za Aleksandra, księcia Erbach-Schönberg (1872-1944), najstarszego dziecka Gustawa księcia Erbach-Schönberg i Marii Battenberg.