Obronił doktorat w 1952. W związku z trudną sytuacją (wykonanie wyroku śmierci na bracie Władysławie w procesie politycznym) w roku 1953 skorzystał z propozycji pracy w Olsztynie. Tu zorganizował Katedrę Biochemii w Wyższej Szkole Rolniczej (późniejszej Akademii Rolniczo-Technicznej, a obecnie Uniwersytet Warmińsko-Mazurski). 1959 otrzymał stopień naukowy docenta, a 1969 tytuł profesora nadzwyczajnego. Prowadził zajęcia z biochemii na wydziałach: Rybackim, Zootechnicznym, Mleczarskim i Weterynaryjnym. Łącznie wykształcił ok. 20 tysięcy studentów. Przez sześć lat (dwie kadencje) dziekan Wydziału Zootechnicznego ART.
Autor podręcznika akademickiego Biochemia kręgowców, PWN, Warszawa 1981 (kolejne wydania: 1983 i 1990). Po śmierci autora (1994) podręcznik był wznawiany (po zmianach) w l. 1998 i 2005 jako praca zbiorowa pod red. Wacława Minakowskiego i Stanisława Weidnera.
Członek Komitetu Nauk Zootechnicznych Polskiej Akademii Nauk, Komitetu Biochemii i Biofizyki PAN. Członek założyciel Ośrodka Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie.
Życie prywatne 23 czerwca 1941 w Warszawie ożenił się z Zofią Radzicką (1914–1991), prapraprawnuczką posła na Sejm Czteroletni, Józefa Radzickiego (ok. 1736–1793). Jego zięciem jest prof. dr hab. Stanisław Weidner (ur. 1947), a wnuczką dr Maria Minakowska (ur.