W lutym 1921 r. wstąpił do monasteru Zaśnięcia Matki Bożej prowadzonego w Pekinie przez rosyjską misję prawosławną. 30 czerwca tego roku został postrzyżony na mnicha, przyjmując imię Wiktor. 3 lipca 1921 r. został hierodiakonem, zaś 7 lipca – hieromnichem. Z polecenia kierownika misji, arcybiskupa pekińskiego Innocentego, udał się do Władywostoku, kontrolowanego nadal przez białych, w celu podjęcia nauki języka chińskiego w Instytucie Wschodnim. Jednak klęska białych na rosyjskim Dalekim Wschodzie zmusiła go do powrotu do Pekinu. 10 sierpnia 1922 r. został skierowany do Tiencinu jako proboszcz tamtejszej cerkwi, którą przebudował i wokół której gromadzili się biali emigranci rosyjscy. Hieromnich Wiktor utworzył przy świątyni szkołę rosyjską, szpital i dom miłosierdzia. Siedem lat później arcybiskup pekiński Innocenty nadał mu godność archimandryty.
Jesienią 1932 r. archimandryta Wiktor udał się do Sremskich Karlovców na Sobór Biskupów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Z polecenia jego zwierzchnika, metropolity Antoniego i z rekomendacji nowego arcybiskupa pekińskiego Szymona, został wyświęcony na biskupa szanghajskiego, wikariusza eparchii pekińskiej.