Jesienią 1941 roku US Navy zwróciło się do NDRC z propozycją opracowania projektu samonaprowadzającej broni przeciwko okrętom podwodnym. W trakcie spotkania naukowców i konstruktorów, które miało miejsce w Laboratorium Akustyki Podwodnej na Uniwersytecie Harvarda (ang. Harvard University's Underwater Sound Laboratory, HUSL), przedyskutowano wstępnie założenia projektowe i wymagania techniczne. Wkrótce odbyło się kolejne spotkanie, tym razem w ośrodku doświadczalnym US Navy (David Taylor Model Basin, DTMB) w Bethesda w stanie Maryland, gdzie przedstawiono podstawowe wymogi dotyczące nowej broni. Miała to być torpeda lotnicza o wymiarach dostosowanych do wyrzutnika standardowych bomb 1000 funtowych (454 kg), czyli nie przekraczająca długości 90 cali (ok. 2,29 m) i średnicy 19 cali (ok. 0,48 m), o masie ładunku wybuchowego wynoszącej do 100 funtów (45,4 kg). Silnik elektryczny miał zapewniać prędkość ok. 12 węzłów, zaś akumulator czas działania od 5 do 15 minut. Pasywny system naprowadzania miał mieć jak największy zasięgTorpedo MK 24 – "FIDO".