Był przyjacielem Bernarda z Clairvaux, odwiedził go w opactwie w Clairvaux i promował cystersów na terenie Danii (zakładał też klasztory innych zakonów, m.in. benedyktynów, augustianów, norbertanów). W 1152 współuczestniczył w założeniu norweskiego arcybiskupstwa w Nidaros (analogiczny plan w stosunku do Szwecji musiał zostać odłożony z uwagi na wojnę domową w tym kraju). W 1156 udał się do grobu Bernarda w Clairvaux, a następnie do Rzymu, gdzie uzyskał potwierdzenie zakresu praw arcybiskupstwa, potrzebne wobec zakusów ich ograniczenia przez arcybiskupów Bremy. W drodze powrotnej został uwięziony, prawdopodobnie z inspiracji tych ostatnich. Po powrocie brał udział w wyprawach króla duńskiego Waldemara I Wielkiego przeciwko pogańskim Słowianom połabskim. Wkrótce jednak rozpoczął się konflikt między arcybiskupem i królem: m.in. Eskil poparł papieża Aleksandra III, zaś Waldemar związanego z Cesarstwem Wiktora IV.