Dojrzałe mają barwę od pomarańczowej, poprzez purpurową do prawie czarnej.
Biologia i ekologia Kwiaty wiązowców rozwijają się wiosną równocześnie z liśćmi i zapylane są przez wiatr. Owoce dojrzewają jesienią i utrzymują się na drzewach przez całą zimę. Stanowią ważne pożywienie dla ptaków i ssaków. Zresztą gęste korony drzew lub zarośla jakie tworzą wiązowce są często istotnym siedliskiem dla zwierząt. Ich drewno jest bardzo twarde i gładkie.
Wiązowce wykazują odporność na choroby, w tym holenderską chorobę wiązu, i zmiany klimatyczne. Mają małe wymagania ekologiczne, są odporne na susze. W naturze rosną na terenach skalistych, często też wzdłuż rzek i strumieni.
Systematyka i pochodzenie Rodzaj Celtis miał w Europie jeszcze w trzeciorzędzie znacznie większy zasięg, niż obecnie. Dowodzą tego znaleziska kopalnych liści z warstw iłów, napotykanych przy wydobywaniu węgla brunatnego. Liście te są znakomicie zachowane, dowodzą ponadto, że u schyłku trzeciorzędu klimat był znacznie łagodniejszy niż obecnie.