zaginiona) oraz kopia tego odpisu w Codex Wedel z I połowy XV w. (zachowana).
Kataster Nowomarchijski Ludwika Starszego z 1337 r. wszedł w skład większego dzieła powstałego w latach 1404-1414 pod redakcją brandenburskiego kanclerza i proboszcza Berlina, Jana I von Waldow, zawierającego również wszystkie znane nowomarchijskie rejestry akt z czasów Wittelsbachów z lat 1333-1373. Istniały prawdopodobnie dwa egzemplarze - oryginał oraz odpis wykonany dla zakonu krzyżackiego pomiędzy rokiem 1404 a 1410. Oba zachowały się do dziś, choć niekompletne i z różnym zestawem dokumentów - są tożsame z Copiarium Marchicum i Codex Wedel.
Wydania drukiem Drukiem ukazały się dwie edycje katastru z 1337 r.: "Die Neumark Brandenburg im Jahre 1337 oder Markgraf Ludwik des Aelteren Neumärkisches Landbuch aus dieser Zeit" Georga Wilhelma von Raumera, opublikowany w 1837 r. Autor wykorzystał wyłącznie odpisy rejestru z XIX w., przede wszystkim powstałą w latach 1830-1834 kopię wykonaną przez urzędnika pruskiego i historyka brandenburskiego, Siegminda Wilhelma Wohlbrücka. Częściowe zafałszowanie pierwotnej treści rejestru poprzez nieodpowiednie korekty Wohlbrücka stało się przyczyną kolejnej edycji Gollmerta w 1862 r.