Mierzejewski, Sztuka starożytnego Wschodu, t. 2, s. 199.
W neolicie pojawiły się takie formy architektoniczne, jak: menhir, kromlech i dolmen (które później używano jako domostwa). Na epokę brązu (III–II tys. p.n.e.) datowane są obnoszone murem kurhany ziemne, w których grzebano wodzów i starszyznę plemienną. Takie kurhany mogły pomieścić wozy bojowe i cenne przedmioty, świadczące o statusie społecznym zmarłego. Osiedla, poczynając od III tys. p.n.e., wznoszono na szczytach gór lub urwiskach (tzw. cyklopie twierdze). Budowano je z grubych ciosów kamiennych, poszczególne dzielnice przedzielano murami. Wokół szczytu wznoszono mury. Bezpieczeństwo osiedlu zapewniała cytadelaA. Mierzejewski, Sztuka starożytnego Wschodu, t. 2, s. 200..
Zarówno w neolicie, jak i epoce brązu, pod budowę wybierano zazwyczaj skałę lub wznoszono ją po prostu na ziemi. Nie używano zaprawy. Kamienie, z których układano mury, dopasowując je do siebie, miały cios poligonalny, regularny lub były w ogóle nieobrobioneA. Mierzejewski, Sztuka starożytnego Wschodu, t. 2, s. 200–201..