w tym samym roku powstała Stacja Opieki nad Matką i Dzieckiem oraz żłobek i przedszkole. Pod koniec lat 50. powstał zakładowy dom kultury z salą widowiskową, stołówka z własnym gospodarstwem rolno-produkcyjnym, biblioteka, przychodnia lekarska, kawiarnia i klub sportowy. Pomiędzy 1960 a 1962 r. miała miejsce znaczna rozbudowa, powstała nowa hala wydziału włókienniczego, ponownie rozbudowano kotłownię, zmodernizowano sekcję magazynową oraz wybudowano dwa kominy wyciągowe liczące po 80 metrów. W 1963 r. przyzakładowa szkoła zawodowa rozpoczęła działalność w nowym budynku. Dzięki trwającej w latach 1967–1968 modernizacji powstała instalacja do stałego odpowietrzania wiskozy, która miała niebagatelny wpływ na warunki pracy. Skutkiem ubocznym produkcji była emisja dwusiarczku węgla, w 1974 r. wprowadzono nowy system odsiarczający, dzięki czemu jego stężenie obniżono z 160 mg/m3 do 1–2 mg/m3. W 1976 r. zainstalowano klimatyzację wydziałów produkcyjnych oraz wprowadzono nowoczesne oświetlenie jarzeniowe, produkcja wówczas wynosiła 7771 ton przędzy dziennie (z 1149 ton w 1949 r.). Produkcja była przeznaczona na rynek krajowy oraz eksport do Turcji, Pakistanu, Iranu i Birmy. Na początku lat 70.