Książę Wasyl III wsparł rozwijający się monaster hojnymi darami, zapoczątkowując tym samym tradycję współfinansowania klasztoru przez władców moskiewskich. Kompleks budynków rozwijał się, kolejne cerkwie wznoszono w stylu świątyń Jarosławia i Rostowa. Jednak w II poł. XVIII w. wspólnota monastyczna znacznie już podupadła. W 1764, po wprowadzeniu urzędowej klasyfikacji klasztorów zależnie od liczby mnichów, znalazł się w grupie monasterów III klasy. Od roku następnego źródłem dochodu dla mnichów stało się źródło wody mineralnej, przy którym w połowie następnego stulecia otwarto szpital i łaźnie. Do rewolucji październikowej monaster Korniliewsko-Komelski ponownie stał się jednym z ważniejszych ośrodków życia duchowego Rosji
15 sierpnia 1924 władze radzieckie zlikwidowały klasztor, zaś większość jego zabudowań została zniszczona w latach 30. Pozostałą część wykorzystywano jako sanatorium.
Od 1939 było to jedno z miejsc przetrzymywania polskich jeńców wojennych, którzy nie padli ofiarą zbrodni katyńskiej, a następnie niemieckich jeńców wojennych. Po II wojnie światowej obiekt zaadaptowano na więzienie, później na szpital psychiatryczny. Obecnie kompleks budynków klasztornych jest całkowicie zrujnowany. Cerkwie monasterskie zostały zniszczone, zachował się - w ruinie - jedynie dawny refektarz.
Przypisy
! Kornilewsko-Komelski Kategoria:Klasztory wykorzystywane jako więzienia