Kiedy wojska niemieckie najechały na Holandię w maju 1940, przyjechał do Wielkiej Brytanii. Próbował wstąpić do RAF, ale jego kandydatura została odrzucona z powodu powiązań rodzinnych jego matki z Hermannem Göringiem. W tej sytuacji ponownie podjął pracę w KLM, latając na trasie Londyn-Lizbona. W latach 1945–1956 był instruktorem lotniczym w etiopskim lotnictwie wojskowym. Następnie został pilotem sekretarza generalnego ONZ Daga Hammarskjölda. W 1968 zaczął loty z pomocą humanitarną dla ludności Biafry, która oddzieliła się od Nigerii. Latał samolotem Douglas DC-7 z São Tomé do Uli. Widząc cierpienia Biafryjczyków, opracował ze wsparciem francuskich służb specjalnych plan pomocy dla nich. Kupił 5 małych samolotów szkoleniowych produkcji szwedzkiej Malmö MFI-9, które zostały przemalowane w barwy kamuflażowe i przerobione do celów wykonywania ataków szturmowych. Sformował z nich eskadrę lotniczą, w skład której weszli zwerbowani przez niego piloci z różnych krajów, która od maja 1969 atakowała nigeryjskie lotniska, skąd samoloty latały przeciwko ludności cywilnej Biafry. Ataki te doprowadziły do zniszczenia na ziemi kilku nigeryjskich myśliwców MiG-17 i bombowców Ił-28. Po upadku Biafry w 1970, powrócił do Szwecji. W 1974 latał z pomocą humanitarną dla ludności Etiopii.