Pierwsze pucharowe punkty zdobył blisko rok po swoim debiucie – 14 grudnia 1991 roku w Štrbskim Plesie, gdzie był szósty w Gundersenie. W sezonie 1991/1992 startował jeszcze pięciokrotnie, w tym dwa razy zdobywając punkty, ale wyniku ze Štrbskiego Plesa już nie poprawił i w klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 14. miejsce. Najważniejszym punktem sezonu były Igrzyska Olimpijskie w Albertville, rozgrywane w lutym 1992 roku. W zawodach drużynowych wspólnie z Kenjim Ogiwarą i Takanorim Kōno sięgnął po złoty medal. Japończycy byli zdecydowanie najlepsi na skoczni, wyprzedzając drugich po skokach Austriaków o 29.5 pkt, co przełożyło się na blisko dwie i pół minuty przewagi. Na trasie biegu Japończycy nie należeli do najszybszych, jednak przewaga wywalczona w skokach wystarczyła, by z bezpieczną przewagą dobiec do mety na pierwszym miejscu. Drugie miejsce zajęli ostatecznie Norwegowie, który stracili 1:26 min, a Austriacy, którzy zdobyli brązowy medal stracili 1:40 min. Był to pierwszy złoty medal olimpijski wywalczony przez reprezentantów Japonii w kombinacji norweskiej. Indywidualnie Japończyk był drugi w konkursie skoków i przed biegiem do lidera, Klausa Ofnera z Austrii tracił tylko 16 sekund. Na trasie biegu uzyskał jednak najsłabszy czas, co spowodowało, że ostatecznie zajął 34.