W 1849, po klęsce pod Novarą, został zmuszony do opuszczenia Lombardii i udał się do Florencji. Pisywał tam do dziennika Giuseppe Montanellego „La Constituente Italiana”. Wkrótce potem wrócił do Mediolanu, gdzie zetknął się z ruchem liberalnym Camilla Cavoura. Spowodowało to odejście Tenki od konspiracji Mazziniego i związanie się z bardziej umiarkowanym środowiskiem mediolańskich republikanów. Próbował odbudować mediolańskie tradycje obywatelskie, redagując w latach 1850–1859 umiarkowany politycznie tygodnik „Il Crepuscolo”, poruszający tematy z dziedziny polityki międzynarodowej, gospodarki, techniki, ale również literatury, sztuki i kultury. W tym samym czasie został też główną postacią salonu polityczno-kulturalnego prowadzonego w Mediolanie przez hrabinę Klarę Maffei, z którą łączyły go również bliskie związki uczuciowe. Przez salon ten przewinęło się wiele czołowych postaci włoskiego Risorgimento.
Po zjednoczeniu Włoch był przez siedem kadencji członkiem Parlamentu, zajmując się przede wszystkim kwestiami nauki i szkolnictwa. Między innymi w 1861 był inicjatorem założenia w Mediolanie pierwszej wyższej szkoły żeńskiej (dziś Liceo linguistico Alessandro Manzoni – jedna z najstarszych szkół w mieście).
Kategoria:Włoscy dziennikarze Kategoria:Włoscy pisarze Kategoria:Włoscy politycy Kategoria:Ludzie urodzeni w Mediolanie Kategoria:Urodzeni w 1816 Kategoria:Zmarli w 1883