Friedrich Blume (ur. 5 stycznia 1893 w Schlüchtern, zm. 22 listopada 1975 tamże) – niemiecki muzykolog.
Życiorys W 1911 rozpoczął studia medyczne i filozoficzne na Uniwersytecie w Monachium, następnie został słuchaczem wykładów Heinricha Wölfflina z historii sztuki oraz Adolfa Sandbergera i Theodora Kroyera z muzykologii. Po obronieniu pracy licencjackiej z medycyny w 1914 zaniechał dalszego kształcenia w tym kierunku. W pełni poświęcił się rozwiniętym już tematycznie studiom humanistycznym w Lipsku, gdzie uczyli go H. Riemann i A. Schering. Ze względu na wybuch I wojny światowej musiał przerwać studia i odbył służbę wojskową. W okresie walk na froncie zachodnim dostał się do niewoli brytyjskiej, skąd powrócił dopiero w 1919 r. Podjął wtedy przerwane studia muzykologiczne, jednak do filozofii i historii sztuki już nie powrócił w bezpośrednich studiach. Został ponownie przyjęty na Uniwersytet w Lipsku, gdzie w 1921 przy pomocy promotorów Hermanna Aberta i Arnolda Scheringa uzyskał tytuł doktora na podstawie pracy Studien zur Vorgeschichte der Orchester-Suite. W 1923 został lektorem na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Tam habilitował się dwa lata później na podstawie rozprawy Das modische Prinzip in der protestantischen Kirchenmusik. W 1927 powierzono mu kierownictwo Instytutu Muzykologii w Berlinie.