W ciągu XIX wieku wieś przeżywa ciągły rozwój, w 1867 zamieszkuje ją ponad 1630 osób. Większość mieszkańców stanowili rolnicy i rybacy, mniej było rzemieślników, handlarzy ryb i żeglarzy. W Lubczynie znajdował się nieistniejący już kościół, cmentarz i szkoła. W 1925 roku wieś z koloniami (m.in. Borzysławiec) liczyła sobie 1560 mieszkańców. W 1945 przeszła w ręce polskie. Po wojnie wieś nosiła przejściowo nazwę Lubczyn. Nazwę Lubczyna wprowadzono urzędowo rozporządzeniem Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 rokuRozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. (, s. 5). Obecna zabudowa wsi pochodzi w większości z początków XX wieku, jednak wiele domów jest całkowicie nowych.
W północnej części wsi znajduje się lapidarium ewangelickie, utworzone w 2003 (rocznica 700-lecia wsi). Znajdują się tam krzyże i płyty nagrobne sprowadzone z wielu zniszczonych cmentarzy poniemieckich w gminie Goleniów. Jest to szczególne miejsce pamięci dla mieszkających w tych stronach przed II wojną światową Niemców. Pośrodku lapidarium znajduje się kamień pamięci, upamiętniający mieszkańców Lubczyny, którzy zginęli w I wojnie światowej.