thumb|Publiczna egzekucja na gilotynie w roku 1879 Kara śmierci figurowała w prawie francuskim praktycznie od czasów powstania państwa aż do roku 1981, kiedy to została oficjalnie zniesiona (ostatni wyrok wykonano w roku 1977).
Dawniej, przed wybuchem Wielkiej Rewolucji Francuskiej, śmiercią karane były rozmaite przestępstwa. Wyroki też wykonywano różnymi sposobami. Przykładowo skazanym na najwyższy wymiar kary można było być za herezję i drobniejsze wykroczenia natury politycznej, społeczne lub moralnej.
Jednym z najgłośniejszych egzekucji przed Rewolucją było stracenie Jana Calasa w XVIII wieku. Został on skazany za morderstwo swego syna, choć wina jego była wątpliwa. Mimo to katolickich sędziów nieprzychylnie do oskarżonego nastawiła jego protestancka wiara. Calas został łamany kołem (dość powszechna metoda aż do schyłku wieku), a jego sprawa dała Wolterowi, przeciwnikowi kary śmierci, asumpt do napisania słynnego Traktatu o tolerancji.
Przed wielkim zrywem społecznym, w królewskiej Francji ludzie byli wieszani, ścinani (różne klasy, mieczem albo toporem), paleni na stosie i łamani kołem (jeszcze tuż przed rewolucją wykonywano kilkadziesiąt takich egzekucji rocznie).