Bogdanow, nieraz stykający się osobiście z Guderianem w trakcie przedwojennych wizyt tego ostatniego w ZSRR.

Wydania Powieść po raz pierwszy ukazała się w odcinkach na łamach emigracyjnych pism „Grani” i „Kontinient” w 1994, w Rosji po raz pierwszy drukował ją w 1995 miesięcznik „Znamja”. Pierwsze polskie wydanie miało miejsce w 1999 roku.

Krytyka Chociaż dziś książka uznawana jest za najwybitniejsze dzieło Władimowa i jedno z najlepszych we współczesnej literaturze rosyjskiej, książka od momentu pierwszego skróconego wydania na łamach miesięcznika „Znamja” w 1995 podlegała również dosyć ostrej krytyce. Konserwatywni pisarze zarzucali jej zniekształcenie faktów historycznych oraz nadmierną sympatię do „żelaznego generała” Guderiana i „zdrajcy” Własowa. Dla innych, był to świetny, klasyczny „tołstojowski styl”. Większość była jednak zgodna, że jest to książka pasjonująca i dla Rosji zawsze nad wyraz aktualna. Sam Władimow twierdził, że nie jest to powieść historyczna tylko psychologiczna, i wiele z jej elementów, takich jak frontowy duch, sceny batalistyczne, a przede wszystkim zachowania głównych bohaterów, są jak