Za warunek nadrzędny, a zarazem cechę konstytutywną autobiografii, Lejeune uznaje tożsamość autora, narratora oraz głównego bohatera tekstu. Z owego warunku badacz wywodzi pojęcie paktu autobiograficznego, który w autobiografii z reguły współwystępuje z paktem referencjalnym, będącym niezbędną umową zawieraną pomiędzy autorem a czytelnikiem i zakładającą mówienie prawdyP. Lejeune, Pakt autobiograficzny, s. 47-48..
Formy autobiograficzne Autobiografia występować może w bardzo różnych kształtach literacko-gatunkowych: m.in. w formie ciągłej narracji autobiograficznej (porównywalnej z powieściową), dziennika (zwłaszcza dziennika intymnego), w formie cyklu listów, pamiętnika, eseju, gawędy wspomnieniowej. Tradycyjnie wyróżniane przez badaczy gatunki literatury dokumentu osobistego są dodatkowo zróżnicowane wewnętrznie.
Autobiografia Obok autobiografii „właściwej”, obejmującej przebieg całego życia, przedstawiony zgodnie z wewnętrzną prawdą człowieka, znane są odmiany, takie jak: autobiografia mistyczna (rozwijana w tradycji katolickiej i ukazująca dążenie duszy do zjednoczenia z Bogiem);