w bitwie pod Goito, La Marmora opracował regulamin i instrukcje dla korpusu bersalierów.
W 1854 r. ożenił się z Rosą Raccatagliata, poznaną dwa lata wcześniej w Genui. Jesienią tegoż roku, podczas epidemii cholery w Ligurii, zaangażował się w pomoc chorym i napisał dziełko poświęcone tej chorobie pt. Cholera Morbus. Pomimo osłabienia, 22 marca 1855 r. objął dowództwo drugiej dywizji sardyńskiego korpusu ekspedycyjnego, który pod dowództwem jego brata, Alfonsa La Marmory skierowano na front wojny krymskiej.
Generał Alessandro La Marmora zmarł na cholerę wkrótce po wylądowaniu na czele swych wojsk w Bałakławie. Jego żona pozostała jeszcze przez długi czas na Krymie. Od 1911 r. spoczywają oboje w bazylice San Sebastiano w Biella.
Kategoria:Włoscy generałowie Kategoria:Uczestnicy wojny austriacko-piemonckiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Turynie Kategoria:Urodzeni w 1799 Kategoria:Zmarli w 1855 Kategoria:Zmarli na cholerę