Poprawność językowa – koncepcja związana z preskryptywnym (normatywnym) podejściem do języka, które – w przeciwieństwie do podejścia deskryptywnego (opisowego) – nakazuje oceniać środki językowe pod względem ich dopuszczalności. Opiera się na konwencji społecznej i konsensusie panującym w danej wspólnocie językowej. Poprawność językowa tworzy fundamentalny składnik tzw. kultury języka.
Poprawność stanowi własność każdego tekstu językowego, zarówno mówionego, jak i pisanego. Miano „poprawnych” przypisuje się zwykle środkom językowym o wysokim poważaniu wśród wykształconych warstw społeczeństwa, czyli z zasady tym elementom, które wchodzą w skład przyjętego języka standardowego lub objętym akceptacją przynajmniej w ramach jego normy potocznej. Własność tę rozumie się również jako zgodność tekstu z obowiązującą kodyfikacją normy językowej, bywa zatem określana także jako normatywność.