Tam cesarz dokonał nadania na jego rzecz "tak wielkiego kraju w Prusach, ile zdoła zdobyć i podporządkować swej władzy", z oczywistą intencją, był podjął wraz z zakonem krzyżackim podbój pogańskich Prusów.
Ludwik jednak nie zdążył zaangażować się w podbój Prus. W 1227 r. po tym, jak cesarz zapewnił mu zwrot kosztów wyprawy, wyruszył na V wyprawę krzyżową. Nie zdołał jednak dotrzeć do Ziemi Świętej, zmarł na statku w Otranto. Jego ciało, pochowane na miejscu, krzyżowcy z Turyngii zabrali w następnym roku w drodze powrotnej z Palestyny do ojczyzny.
Prawdopodobnie Ludwik rozbudował zamek Wartburg, który został jego rezydencją ok. 1224 r. Chociaż nie został kanonizowany przez Kościół, był czczony jako święty (kanonizowana została jego małżonka, Elżbieta).
Potomkowie Ludwik IV poślubił w 1221 r. Elżbietę, córkę króla Węgier Andrzeja II. Mieli troje dzieci: Herman II (ur. 1223, zm. 1241), landgraf Turyngii, Zofia z Turyngii (ur. 1224, zm. 1275/1282), żona księcia Brabancji Henryka II, Gertruda (ur. 1227, zm. 1297), ksieni w klasztorze w Altenbergu koło Wetzlaru.
Bibliografia
Kategoria:Władcy Turyngii Kategoria:Ludowingowie Kategoria:Krzyżowcy Kategoria:Urodzeni w 1200 Kategoria:Zmarli w 1227