W tym samym roku wraz z bratem Hermanem trafił do niewoli u Henryka Lwa; wolność odzyskali prawdopodobnie pod koniec 1181
Także w 1180, po śmierci brata Henryka Raspego III, Ludwik zjednoczył pod swoim berłem także heskie posiadłości Ludowingów. Jednak w 1181 oddał palatynat saski innemu ze swych braci, Hermanowi, a część najbardziej na zachodzie położonych posiadłości sprzedał w latach 80. arcybiskupom Kolonii. Spory terytorialne doprowadziły do wojny z arcybiskupami Moguncji, zakończonej kompromisem w 1186
Był uczestnikiem zorganizowanej przez Barbarossę III wyprawy krzyżowej; nie udał się jednak do Ziemi Świętej u boku cesarza drogą lądową, lecz popłynął tam statkiem. Uczestniczył w walkach podczas oblężenia Akki. W 1190, już chory, ruszył w drogę powrotną, podczas której zmarł na statku. Jego następcą został młodszy brat Herman.
Potomkowie Ludwik III był dwukrotnie żonaty. W 1174 r. poślubił Małgorzatę, córkę hrabiego Kleve Dytryka II, z którą się rozwiódł w 1186 r. (prawdopodobnie z powodu zbyt bliskiego pokrewieństwa). Drugą żoną Ludwika była Zofia, wdowa po królu duńskim Waldemarze I. Doczekał się jedynie córki z pierwszego małżeństwa, Jutty, żony Dytryka z rodu Wettynów, hrabiego Groitzsch.
Bibliografia
Kategoria:Władcy Turyngii Kategoria:Ludowingowie Kategoria:Uczestnicy trzeciej wyprawy krzyżowej Kategoria:Urodzeni w XII wieku Kategoria:Zmarli w 1190