w efekcie popierał nawet kandydaturę króla Francji Franciszka I na cesarza. Przeciwko Henrykowi wystąpili także jego welfijcy kuzyni z sąsiednich części księstwa brunszwickiego, Henryk II Młodszy z Wolfenbüttel i Eryk I Starszy z Calenbergu. Co prawda w 1519 r. Henryk zdołał pokonać swoich krewniaków pod Soltau, ale już wkrótce przeciwko niemu wystąpił nowy cesarz Karol V Habsburg. W efekcie w 1520 r. Henryk uciekł do Francji, pozostawiając rządy oraz ogromne długi swoim synom Ottonowi i Ernestowi. W 1527 r. próbował odzyskać władzę, zachęcany przez katolicką opozycję wobec sprzyjających reformacji synów, jednak bez sukcesu. W 1529 r. ponownie wrócił do księstwa, tym razem jednak bez ambicji politycznych; rok później zdjęta została z niego kara banicji.
Potomkowie Henryk II był dwukrotnie żonaty. W 1487 r. poślubił Małgorzatę (zm. 1528), córkę elektora saskiego Ernesta. Mieli liczne dzieci: Anna (1492–??) Elżbieta (1494–1572), żona księcia Geldrii Karola z Egmond Otto I (1495–1549) Ernest I Wyznawca (1497–1546) Apollonia (1499–1571) Anna (1502–1568) Franciszek (1508–1549)
W 1528 ożenił się z Anną z Campe, z którego małżeństwa pochodziło dwóch kolejnych synów Henryka: Franciszek Henryk Henryk
Bibliografia
Kategoria:Władcy Brunszwiku Kategoria:Welfowie Kategoria:Urodzeni w 1468 Kategoria:Zmarli w 1532