Niektóre z tych rzek są ciekami niosącymi słone wody.
Na bezodpływowym obszarze Wyżyny Irańskiej występują liczne, niewielkie i płytkie jeziora słone. Jeziora te wysychają w porze suchej i zmieniają się w solniska. W zachodniej części Wielkiej Pustyni Słonej do takich solniskowych zagłębień należy jezioro Namak. Podobne zapadliska występują w południowo-wschodniej części kraju, gdzie znajduje się jezioro Dżas Murian o słabo zasolonych wodach. Największym jeziorem Iranu jest Urmia, leżąca na Wyżynie Armeńskiej. Głębokość tego akwenu dochodzi do 20 m i ulega zmianom, co wiąże się z sezonowością opadów. Jego maksymalna powierzchnia zbliża się do 6000 km².
Gleby Dominującymi glebami w Iranie są leptosole, które zajmują znaczne obszary pustynne i górzyste kraju. To gleby inicjalne, które należą do płytkich i nieurodzajnych gleb. Spora część kraju około 15% to gleby słone jak sołonczaki i sołońce. Są to gleby o jasnej barwie i niewielkiej ilości substancji organicznych. Ich jasny kolor pochodzi od dużej zawartości rozpuszczalnych soli. Gleby te występują na terenach pustynnych, ale także w wielu innych miejscach kraju. Na wschodnich krańcach Iranu występują kalcisole, którą są w pewnym sensie glebami żyznymi. Zawierają dużą zawartość jonów, przez co nie sprzyja niektórym uprawom.