thumb|200px|Álvaro de Mendaña de Neyra Historia Tuvalu rozpoczyna się prawdopodobnie w I tys. n. e., kiedy wyspy zostały zamieszkane przez Polinezyjczyków. Europejczycy odkryli wyspę w 1568 roku (wyspa Nui) przez Álvaro de Mendaña de Neyra. Nie została ona podbita ze względu na brak bogactw (głównie złota) na wyspach oraz dodatkowo przez 200 lat nie odnaleziono na nowo tych wysp ze względu na problemy nawigacyjne. Do wyspy jako kolejni dotarli Samoańczycy, którzy okupowali Tuvalu. Kolejne dotarcie przez Europejczyków nastąpiło w 1764 przez Brytyjczyków. Dopłynął wtedy J. Byron.
XIX wiek thumb|200px|Mieszkaniec Tuvalu w tradycyjnym stroju – rysunek powstał w 1841 roku W 1861 rozpoczęło się nawracanie mieszkańców wysp na protestantyzm. W tym czasie (w 1892) peruwiańscy handlarze niewolników przeprowadzali akcję wywozu mieszkańców wysp do pracy przymusowej na plantacjach w Ameryce Południowej (wywieziono około 400 mieszkańców, stanowiących 15% populacji). Akcja ta i choroby pochodzące z Europy spowodowały zmniejszenie ludności z ok. 20 000 do 3 000. Wtedy ustanowiono Wyspy Lagunowe przez Anglię.