7 Pułk Rozpoznawczy – Oddział wojskowy Polskich Sił Zbrojnych.
Rodowód Na podstawie rozkazu dowódcy Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR (PSZ w ZSRR) gen. dyw. Władysława Andersa L.dz.650/Org./Tjn./42 z dnia 5 stycznia 1942 przystąpiono do formowania 7 Dywizji Piechoty. Rozkazem organizacyjnym nr 1 dowódcy 7 Dywizji Piechoty L.dz.27/42 z 10 stycznia 1942 w Kenimech w Uzbekistanie powołał do życia 7 dywizjon rozpoznawczy. Przyjęty etat przewidywał: dowództwo dywizjonu, cztery szwadrony rozpoznawcze i szwadron broni ciężkiej. Dywizjon nie otrzymał broni i pojazdów. Nękany chorobami zakaźnymi, brakami żywnościowymi i trudnymi warunkami bytowymi, okresowo nie prowadził żadnego szkolenia. W połowie marca w składzie dywizjonu znajdowały się cztery szwadrony i pododdział dowodzenia. Liczył około 800 oficerów i szeregowych. 28 marca 7 dywizjon rozpoznawczy podczas I ewakuacji z ZSRR odesłał 145 szeregowych do Iranu. Żołnierze ci weszli w skład formującego się II Korpusu Strzelców w Palestynie. Wraz z 7 DP ewakuowany z ZSRR transportem kolejowym nr 538, od 9 sierpnia 1942 przez Krasnowodzk do Pahlevi w Iranie.