Z oczywistych względów na umocowanych końcach powstają węzły fali.
Zastosowanie wyprowadzonych równań do opisu fali stojącej w takiej strunie wymaga nałożenia na te równania warunków brzegowych (powstawanie węzłów na końcach). Z warunku, że dla powstaje pierwszy () węzeł wynika, że
Z warunku, że dla (gdzie jest długością struny) powstaje również węzeł, wynika:
gdzie (może to być drugi lub kolejny węzeł).
Warunki te oznaczają, że w strunie mogą istnieć tylko drgania o określonej liczbie falowej warunkom tym odpowiada, że równanie fali może być opisane wzorem:
Długość takiej fali określona jest wzorem:
Prędkość rozchodzenia się fali (prędkość fazowa) jest równa:
skąd wynika, że:
gdzie
Ze wzoru tego wynika, że jeżeli prędkość fali w strunie nie zależy od długości fali, to mogą w niej powstawać drgania o częstotliwości równej wielokrotności drgań częstotliwości podstawowej.
Każde drganie struny można zapisać jako sumę drgań składowych w postaci
Drganie o najmniejszej częstotliwości nazywa się drganiem podstawowym, drgania o kolejnych częstotliwościach – wyższymi składowymi harmonicznymi.