W latach 30. został oskarżony przez prasę KP(b)B i KPZB o „współpracę z władzami polskimi i próby odwrócenia TBSz z drogi walki narodowo-wyzwoleńczej”. Wskutek tego zrezygnował z działalności społecznej i politycznej.
Od 1944, kiedy grodzieńczyzna weszła w skład Białoruskiej SRR, Marcinczyk został głównym lekarzem szpitala zakaźnego w Grodnie. Aresztowany przez organy Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego w 1948. 12 marca 1949 skazany na 10 lat łagrów i zesłany do Workuty, gdzie pracował jako lekarz w obozowym szpitalu. Zrehabilitowany w 1956.
Po opuszczeniu łagru powrócił do Grodna, gdzie pracował w szpitalu obwodowym. Pozostawił pamiętniki.
Siostra Mikałaja, Luba Marcinczyk, była żoną Alaksandra Audzieja.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Kategoria:Białoruscy zesłańcy Kategoria:Białoruskie ofiary prześladowań komunistycznych 1917–1991 Kategoria:Członkowie Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady Kategoria:Ludzie związani z Grodnem Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1980