Po odzyskaniu niepodległości gacaca po raz kolejny utraciła swoją pozycję na rzecz prawa spisanego. W pierwszej rwandyjskiej konstytucji znalazł się zapis, który ograniczał prawa tradycyjnego sądownictwa i deklarował wyższość prawa spisanego nad tradycją. Jednak pomimo takiego prawa, tradycyjny system sądownictwa wciąż stanowił ważny element kultury rwandyjskiej. Rwandyjski rząd miał nadzieję całkowicie zintegrować prawo tradycyjnej z oficjalnym, by w rezultacie powstało prawo jednorodne. Z czasem gacaca przekształciła się w system semi-tradycyjny. W roli sędziów starszyznę zastąpili przedstawiciele administracji lokalnej, zeznania zaczęły być spisywane. Spotkania gacaca przestały odbywać się ad hoc. Elementy poprzedniej organizacji gacaca takie jak wysoki poziom uczestnictwa członków społeczności, jej dostępność, długie dyskusje i nadrzędność pojednania zostały zachowane. System ten zajmował ciągle ważne miejsce w społecznościach wiejskich. W regionach zurbanizowanych ludzie preferowali oficjalne prawo, co doprowadziło do zaniku gacaca w miastach.
Gacaca a ludobójstwo